shearejang.blogfa.com   از بهروز قزلباش

سرو جان و دل را فدایت وطن

کنم ، یا بمیرم برایت وطن

 

تو خاک بهشتی،مرا تو سرشتی

دلم می زند در هوایت وطن

 

               وطن وا وطن ، وا ... وطن وا وطن

 

تو عشقی برایم،تو را می سرایم

تو را با دو بال رهایت وطن

 

برای توام من ، برای منی تو

فدای سه رنگ درایت وطن

 

               وطن وا وطن ، وا ... وطن وا وطن

 

تو شوری و درگوشه چشم تو

مرا می شناسد نوایت  ، وطن

 

تو نبض منی و نفس درنفس

دلم می زند پر ،  برایت وطن

 

               وطن وا وطن ، وا... وطن وا وطن

 

توکوهی تو دریا،تو ماهی تو نور         

تو آواز شوری ، فدایت وطن

 

رها کن مرا روی دست خودت

طلب کن مرا با صدایت ، وطن   

 

           وطن وا وطن ، وا ... وطن وا وطن

 

این پست را با سلام و تشکر از آقا مقداد و تذکرات برادرانه اش شروع می کنم.  درد دل حقیر این بود که هر از چند گاهی از میان ما مردم کسی پیدا می شود که برای مدتی مورد توجه عموم قرار می گیرد، خدماتی می کند، برای مردم افتخار می آفریند،مصاحبه و فیلم و عکس و هورا و... اما مدتی بعد عده ای شروع می کنند به نقد دوستانه و تحلیل علمی ، بعد عده ای نقد تند و پرخاشگرانه را سر می گیرند ، بعد بازار غیبت و تهمت و شایعه گرم می شود ،بعد دور به دست جوک سازها می افتد، چندی بعد اگر در مجلسی بودی و با فحش و ناسزا به او سخن آغاز نکردی باقی عرایضتان را کسی گوش نمی کند.یعنی چه؟! یعنی آقای قهرمان الان شده منفورترین آدم.تا حالا چند مورد از اینها را داشته ایم؟ الی ماشاء الله! خوب ، این یک بیماری خطرناک نیست؟ از اعتیاد و ایدز هم بدتر است چون قهرمان و قهرمانی را نابود می کند . باعث می شود که نسل بعد جرات نکند در صحنه حاضر شود و جلوه کند . موجب می شود که نخبه ها از ترس آبرویشان دیگر به صحنه نیایند. در سالهای اخیر احزاب بد اخلاق بیشترین تخریب را نسبت به مدیران کشور داشته اند و البته صدای امریکا و بی بی سی هم طبق سنت قدیمی از این امور پشتیبانی کرده اند.

 خوب ، فرض کنیم که بیماری را کشف کرده ایم و اهمیت مسئله هم روشن شده .چه باید بکنیم؟

۱- ما هم غر بزنیم؟

۲- قهر کنیم و برویم پی کارمان؟

۳- یک وبلاگ درست کنیم و درد دل کنیم؟

شما بفرمایید چه کنیم؟

مدتی قبل مصاحبه جالبی با یکی از ورزشکاران بسیار جوان و مطرح کشور از صدای جمهوری اسلامی پخش شد.مصاحبه گر اصرار داشت که شما چون قهرمانید برای مردم ما اسوه و الگویید پس باید مطابق انتظار مردم رفتار کنید . ورزشکار جوان می گفت من فقط یک ورزشکار هستم و از من نباید انتظار داشت که در سن بیست سالگی در همه چیز برای مردم الگو باشم. می خواهم این نتیجه را بگیرم که قهرمانان ملی ما نباید لزوما در همه چیز قهرمان باشند تا قهرمان باقی بمانند. هر کس از مردم ما حتی در یک مورد قهرمان شد باید قدرش را بدانیم و او را حفظ کنیم .حتی دور از انتظار نیست که یک قهرمان بعد از قهرمانی اشتباه کند .خوب است انتظارات خود را از قهرمانانمان منطقی کنیم. انصاف و مصالح ملی ما حکم میکند قهرمانان ملی خود را حفظ کنیم به انان علی رغم ضعفهایشان احترام بگذاریم  و برای فرزندانمان قدرشناسی را به ارث بگذاریم .اصلا مگر قهرمانان ملی در دیگر ملل اشتباه نمی کنند. مگر قهرمانان تاریخ معصوم بوده اند که نامشان در تاریخ باقی مانده .تا آنجا که بنده حقیر خبر دارم تنها  پیامبران و ائمه معصومین آن هم به لطف حق تعالی از اشتباه مصون بوده اند . ادامه دارد.